हराएको २३ वर्षपछि आमाको काखमा फर्किए छोरा, रहेन खुशीको सिमा 

२३ बर्ष अघिदेखि म्पर्कविहीन भएका लेटाङ नगरपालिका–१ कुइकुण्डाका लोकेन्द्र मगर आफ्नै घर फर्किएका छन्।

वर्षौँदेखि छोराको बाटो हेर्दै बसेका आमाबुवाले जब २३ वर्षपछि लोकेन्द्रलाई आफ्नै आँखाअगाडि देखे, उनीहरूका आँखा रसाए। त्यो आँसुमा खुसी मात्र थिएन, २३ वर्षसम्म छोराको खबर नपाउँदाको पीडा, चिन्ता, सम्झना र प्रतीक्षा सबै मिसिएको थियो। लामो समयपछि घरको आँगनमा छोरा उभिँदा परिवारका लागि त्यो क्षण शब्दमा बयान गर्न नसकिने भावुक क्षण बनेको थियो।

लोकेन्द्र कहाँ छन्, कस्तो अवस्थामा छन् भन्ने कुनै जानकारी नहुँदा परिवारले वर्षौँसम्म उनको खोजी र प्रतीक्षा गरिरह्यो। समयले धेरै कुरा बदल्यो, तर आमाबुवाको मनमा छोराको सम्झना र फर्किने आशा भने कहिल्यै मरेन। हरेक अपरिचित फोन, हरेक नयाँ खबर र हरेक सम्भावनाले परिवारमा आशा जगाउँथ्यो। तर वर्षौंसम्म ती आशाहरू अधुरै रहे। अन्ततः भारतको सिमलामा लोकेन्द्र रहेको खबर पाएपछि परिवारमा २३ वर्षपछि फेरि आशाको दियो बल्यो।

भारतमा रहेकी सामाजिक अभियन्ता वर्षा लामामार्फत लोकेन्द्र सिमलामा रहेको जानकारी पाएपछि लेटाङका सामाजिक अभियन्ता सञ्जीव कुमार तामाङले उनको खोजी तथा परिवारसँग पुनर्मिलनका लागि पहल थालेका थिए। विभिन्न व्यक्ति तथा सामाजिक अभियन्ताहरूको समन्वयमा लोकेन्द्रसँग सम्पर्क स्थापित गरियो र आवश्यक प्रक्रिया पूरा गरी उनलाई नेपाल ल्याइयो। आफ्नै गाउँ र आफ्नै घर फर्किएका लोकेन्द्रलाई परिवारले भावुक हुँदै स्वागत गरेको थियो। छोरालाई अँगालो हाल्दै आमाबुवाका आँखाबाट झरेका आँसु देख्दा उपस्थित आफन्तहरू समेत भावुक बनेका थिए।

लोकेन्द्रलाई घरसम्म ल्याउन पहल गरेका सामाजिक अभियन्ता सञ्जीव कुमार तामाङलाई परिवारले सम्मान गरेको छ। तामाङले २३ वर्षदेखि परिवारबाट टाढिएका एक व्यक्तिलाई आफ्ना आमाबुवासम्म पुर्‍याउन पाउनु नै आफ्नो लागि ठूलो मानवीय उपलब्धि भएको बताए। उनले यो पुनर्मिलन सम्भव बनाउन नेपाल र भारतमा रहेका सहयोगी तथा अभियन्ताहरूको साथ महत्वपूर्ण रहेको उल्लेख गरे। उनका लागि यो कुनै व्यक्तिगत उपलब्धिभन्दा पनि वर्षौँदेखि छोराको बाटो हेरेर बसेका आमाबुवाको आँखामा खुसी देख्न पाउनु सबैभन्दा ठूलो सन्तुष्टि बनेको छ।

२३ वर्षसम्म बन्दजस्तै रहेको घरको खुसी लोकेन्द्र फर्किएसँगै फेरि खुलेको छ। आमाबुवाले अब छोराको खबर कहिले आउला भनेर बाटो हेर्नुपर्ने छैन। उनीहरूको आँखाअगाडि अब हराएको छोरा होइन, २३ वर्षपछि फर्किएको आफ्नै सन्तान छ। लामो प्रतीक्षापछि भएको यो पुनर्मिलनले परिवारलाई मात्र होइन, लोकेन्द्रको खोजीमा साथ दिने सबैलाई भावुक बनाएको छ। कहिलेकाहीँ वर्षौंसम्म टाढिएको मान्छेभन्दा ठूलो केही हुँदैन—उसको एउटा फर्काइले वर्षौंको आँसु पुछिदिन्छ, अनि एउटा घरमा फेरि जीवन फर्काइदिन्छ।