एम्बाप्पेको हारदेखि मेरो विश्वकपसम्म : कतारमा एउटा नेपाली स्वयंसेवकको अविस्मरणीय यात्रा
Uttari Morang
“एम्बाप्पे पराजित भए। स्पेन फाइनल पुग्यो। तर त्यो खेल सकिएसँगै मेरो मन भने चार वर्ष पछाडि—कतार विश्वकप २०२२ का ती अविस्मरणीय दिनहरूमा पुग्यो।”
स्पेनसँगको हारले किलियन एम्बाप्पेको विश्वकप यात्रा समाप्त भयो। करोडौँ समर्थकका लागि त्यो केवल एउटा खेलको नतिजा थियो, तर मेरो लागि त्यो क्षणले विश्वकपको अर्को पाटो सम्झाइदियो—जहाँ मैदानभित्र खेलाडीहरू इतिहास लेखिरहेका हुन्छन् भने मैदानबाहिर हजारौँ स्वयंसेवक र श्रमिकहरूले त्यो इतिहास सम्भव बनाइरहेका हुन्छन्।
त्यही क्षण मेरो मन फेरि कतारका भव्य रंगशालाहरू, हजारौँ समर्थकहरूको उत्साह र स्वयंसेवकको पोशाकमा जिम्मेवारी निभाइरहेको आफ्नै यात्रातर्फ फर्कियो।
सन् २००६ मा कतारमा सम्पन्न १५औँ एसियन खेल देखि सुरु भएको मेरो स्वयंसेवक यात्रा विभिन्न खेलकुद तथा सामाजिक अभियान हुँदै Lusail Super Cup र अन्ततः FIFA World Cup Qatar 2022 सम्म आइपुग्यो। यो यात्रा मेरो लागि केवल एउटा अनुभव होइन, संघर्ष, अवसर, श्रम, पहिचान र आत्मसम्मानको कथा हो।
कतारमा रोजगारीका लागि पुगेको एक साधारण नेपाली भएर पनि अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुद कार्यक्रमहरूमा स्वयंसेवकका रूपमा सेवा गर्ने अवसर पाउनु मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धिमध्ये एक हो। आफू कार्यरत प्रतिष्ठित कम्पनीको सहयोग र FIFA Qatar प्रति म सदैव आभारी छु।
FIFA World Cup Qatar 2022 मा म केवल दर्शक थिइनँ, स्वयंसेवक थिएँ। विभिन्न रंगशालामा दर्शक व्यवस्थापन, सूचना प्रवाह र सेवा समन्वयको जिम्मेवारी निभाउँदै मैले विश्वकपलाई अत्यन्त नजिकबाट अनुभव गर्ने अवसर पाएँ।
विश्वभरबाट आएका समर्थकहरूको उत्साह, राष्ट्रिय गानको गुञ्जन, विश्वप्रसिद्ध खेलाडीहरूको आगमन र स्वयंसेवकको परिचयपत्रसहित जिम्मेवारी निभाइरहेको आफ्नै उपस्थिति—यी सम्झनाहरू आज पनि उत्तिकै जीवन्त छन्।
आज FIFA World Cup 2026 ले फेरि संसारलाई एउटै भावनामा बाँधिरहेको छ। नयाँ पुस्ताका प्रतिभाशाली खेलाडीहरू उदाइरहेका छन्, पुराना महान् खेलाडीहरूले आफ्ना अन्तिम विश्वकपका सम्झनाहरू बनाइरहेका छन्। तर विश्वकप हेर्दा मेरो मन अझै पनि कतार २०२२ मै पुग्छ।
यद्यपि एउटा कुरा अझै परिवर्तन भएको जस्तो लाग्दैन।
अमेरिका, क्यानाडा वा युरोपमा बसेर विश्वकप हेर्ने नेपालीको अनुभवलाई हामी सहजै सम्मान गर्छौँ। तर कतारमा बसेर विश्वकप सफल बनाउन स्वयंसेवक, श्रमिक, सुरक्षाकर्मी, होटल तथा सेवा क्षेत्रमा खटिएका हजारौँ नेपालीहरूको योगदान धेरैपटक ओझेलमा पर्छ।
समस्या देशको होइन, हाम्रो सोचको हो
कतार विश्वकप २०२२ केवल खेलाडीहरूको सफलता थिएन। त्यसको सफल आयोजनामा नेपालीहरू पनि श्रमिक, स्वयंसेवक, सुरक्षाकर्मी, सेवा प्रदायक र व्यवसायीका रूपमा महत्त्वपूर्ण भूमिकामा थिए। रंगशाला, मेट्रो, होटलदेखि व्यवस्थापनका धेरै तहसम्म नेपाली श्रम र समर्पण जोडिएको थियो।
म गर्वका साथ भन्न सक्छु—
“म FIFA World Cup Qatar 2022 को स्वयंसेवक थिएँ। मैले विश्वकपलाई केवल हेरेको होइन, त्यसको सफलतामा आफ्नो सानो तर अर्थपूर्ण योगदान पनि दिएको थिएँ।”
आज मेरो समाजसँग एउटै प्रश्न छ—
नेपालीको उपलब्धिको मूल्य उसको ठेगानाले निर्धारण गर्ने हो, कि उसको योगदानले?
यदि विकसित देशमा बसेर विश्वकप हेर्ने अनुभव सम्मानयोग्य छ भने कतारमा बसेर विश्वकप सफल बनाउन योगदान दिने नेपालीहरूको अनुभव पनि त्यत्तिकै सम्मानयोग्य हुनुपर्छ।
किनभने पसिना जहाँ बगे पनि श्रमको मूल्य एउटै हुन्छ। अवसर जहाँ पाए पनि गौरव एउटै हुन्छ।
मेरो लागि FIFA World Cup Qatar 2022 केवल एउटा खेल प्रतियोगिता थिएन। त्यो मेरो संघर्ष, श्रम, पहिचान, जिम्मेवारी र आत्मसम्मानको अविस्मरणीय अध्याय थियो।
विश्वकप मैदानमा खेलाडीहरूले जित्छन्, तर त्यसलाई सफल बनाउने हजारौँ अदृश्य हातहरू पनि त्यत्तिकै सम्मानका हकदार हुन्छन्।
मान्छेको मूल्य उसको देश, ठेगाना वा हैसियतले होइन, उसको योगदान, अनुभव र संघर्षले निर्धारण हुनुपर्छ। यही सोच बदलिनु नै हाम्रो समाजको सबैभन्दा ठूलो जित हुनेछ।
जय फुटबल। जय नेपाली श्रम।




